Pedodonti Klinik Eğitimi Sürecinde Diş Hekimliği Öğrencilerinin Davranış Yönlendirme Tekniklerine Yönelik Kabul Düzeyleri: Bir Ön Çalışma

21th International Hippocrates Congress on Medical and Health Sciences, Ankara, Türkiye, 13 - 14 Mart 2026, ss.98-99, (Özet Bildiri)

Özet

Amaç: Bu ön çalışmanın amacı, diş hekimliği öğrencilerinin çocuk hastalarda kullanılan davranış

yönlendirme tekniklerine yönelik kabul düzeylerini pedodonti stajı öncesi ve sonrası değerlendirmektir.

Gereç ve Yöntem: Bu ön–son karşılaştırmalı çalışmaya, bir diş hekimliği fakültesinde pedodonti stajını

tamamlayan ilk 30 dördüncü sınıf öğrenci dâhil edilmiştir. Çalışma için etik kurul onayı alınmıştır

(2025/285). Katılımcılara staj öncesi ve staj sonrası olmak üzere iki zaman noktasında, Amerikan

Pediatrik Diş Hekimliği Akademisi (AAPD) Davranış Yönlendirme Rehberi esas alınarak hazırlanmış

bir anket uygulanmıştır. Anket, öğrencilerin çocuk hastalarla çalışmaya ilişkin kaygı düzeylerini ve

davranış yönlendirme tekniklerini mezuniyet sonrası klinik uygulamada kullanmaya yönelik kabul

düzeylerini değerlendirmiştir. Yanıtlar 5’li Likert ölçeği kullanılarak kaydedilmiştir. Eşleştirilmiş

karşılaştırmalar Wilcoxon signed-rank testi ile yapılmış ve sonuçlar medyan (çeyrekler arası aralık)

olarak sunulmuş, istatistiksel anlamlılık düzeyi p < 0.05 olarak kabul edilmiştir. Bulgular: Staj

sonrasında öğrencilerin çocuk hastalarla çalışmaya ilişkin kaygı düzeylerinde azalma eğilimi gözlenmiş

ancak istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır (p=0.113). “Anlat–göster–uygula” tekniğini mezuniyet

sonrası klinik uygulamada kullanmaya yönelik kabul düzeyi staj sonrası anlamlı olarak artmıştır

(p=0.003). Ebeveyn varlığının kullanımı için kabul düzeyinde anlamlı artış saptanmıştır (p=0.006).

Ayrıca, genel anestezi ve sedasyon uygulamalarını uygun vakalarda kullanmaya yönelik kabul

düzeyinde staj sonrası anlamlı artış izlenmiştir (p=0.042). Buna karşılık, koruyucu stabilizasyonu

mezuniyet sonrası kullanmaya yönelik kabul düzeyinde anlamlı bir değişim gözlenmemiştir (p=0.361).

Sonuç: Bu ön çalışma, pedodonti stajında gerçekleştirilen gözlemsel ve pratik uygulamaların

öğrencilerin çocuk hastalarla çalışmaya yönelik klinik yaklaşımlarını etkilediğini göstermektedir. Staj

sürecinde çocuk hastalarla çalışmaya ilişkin kaygının azalma eğilimi gösterdiği ve temel, iletişime

dayalı davranış yönlendirme teknikleri ile ileri tedavi seçeneklerine yönelik kabul düzeylerinin arttığı

görülmüştür. Koruyucu stabilizasyon gibi daha kısıtlayıcı yöntemlerde kabul düzeyinin değişmemesi

ise öğrencilerin bu yöntemleri daha temkinli değerlendirdiğini düşündürmektedir.